Σχετικά με τα έργα

Τα ζωγραφικά έργα της ιστοσελίδας είναι προς πώληση .

Στην περίπτωση που σας ενδιαφέρει ένα έργο μπορείτε να στείλετε email ζητώντας περαιτέρω πληροφορίες.

Email

info@pouliasikaterina.gr

Ποίηση

Υφάντρα ποίηση

Ποίηση μάνα τρελή
που πομπεύει,
στον δρόμο οικείας μου γνώσης
που υφαίνει.

Και σκιάζομαι νιώθω,
από επαναλήψεις πορείας σχέσεων
προς τρανούς αποχωρισμούς.

Μα η ψυχή ανυπέρβλητη
τολμά να συνεχίζει,
σαν από τίποτα να σκιάζεται,
το σώμα χαρίζει.

Κι όπως πετάγεται ψηλά
προς το φως
τα πάντα περιβάλλει
με ένδυμα λαμπρό.

Εκείνο της πίστης
που την ελπίδα οδηγεί
κι ακόμη της αιώνιας νιότης
που κάθε λογής
φραγμούς καταργεί.

αππαγγελια με αφορμη το αφιερωμα Της ενωσης μεσσηνιβν συγραφεων στην ερτ καλαματας για την ημερα ποιησης

YouTube
Απαγγελία με αφορμή το αφιέρωμα της
Ένωσης Μεσσήνιων Συγγραφέων στην ΕΡΤ Καλαμάτας
για την ημέρα Ποίησης 2024 (στο 12o λεπτό)


Απαγγελία με αφορμή την εκδήλωση της
ΠΕΛ (Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών)
για την ημέρα Ποίησης 2024

Η ποίηση (δημιουργία)

Σαν τους ασκούς του Αιόλου
ανοίγει η ποίηση
τους κρουνούς της έμπνευσης,
και ξεχειλίζουν
τ’ αδιάβατα μονοπάτια του νου
σκέψεις και λόγια και εικόνες.

Απ’ τα ίδια μονοπάτια
πιθανόν με άλλους να διαβείς,
αλλά μονάχα εσύ,
όσα καλύτερα γνωρίζεις,
εκεί όλα θα τα βρεις.

Σε προσμένουν στην πορεία:
η μαγεία και το όνειρο
να τ’ αδράξεις και να τα προσφέρεις.

Σε προσμένει
στο φθάσιμό σου στον προορισμό:
η εσώτερη ικανοποίηση
και η πνευματική ανάταση,
ιδιότητα που πολλοί ξεχνούν,
και ελάχιστοι τελικά
κατορθώνουν ν’ αποκτήσουν,
για να δρέψουν τους καρπούς
της εξέλιξης,
και να γευτούν απ’ αυτούς
μια ανώτερη απολαβή.

YouTube
Απαγγελία με αφορμή την εκδήλωση της
ΠΕΛ (Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών)
για την ημέρα Ποίησης 2024

Έμπνευση συγγραφική

Πασχίζω να ορίσω το χέρι μου
πάνω στο λευκό κενό
και ξεκινά να διαγράφει
την τροχιά
του αεικίνητου.

Διστάζει,
προχωρά
συνεχίζει να κινείται
ως το εμπόδιο
που ξεφεύγει από το χαρτί
απ’ την προκίπτουσα ορμή,
με αφορμή
την παραχώρηση ελευθερίας του λόγου.

Κάπου
το τέλειωμα
στο ολοκλήρωμα
όχι του αμετάβλητα,
ατέρμονα στροβιλιζόμενου
σχήματος,
αλλά στο συμμάζεμα
του περιορισμένου χώρου,
που εγγυάται
την αποποίηση του απροσάρμοστου,
ασύδοτου δικαιώματος ελευθερίας.

Σταματά.

Διστάζει.

Προσθέτει στα όρια,
αναγνωρίσιμα ευανάγνωστα
ή αντιστοιχήσιμα ευνοϊκά
του νου σχήματα.

Έκφραση
που έπεται
από επιστροφή στο πεδίο.

YouTube
Απαγγελία με αφορμή την εκδήλωση της
ΕΕΛ (Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών)
για την ημέρα Ποίησης 2024

Ερωτικό

Την αγκαλιά σου
μοίρανα εχθές,
και ας ήταν βάγια,
τη νοσταλγία
ενός νέου λυτρωμού
που ξεσηκώνουν.

Ποθώ κοντά σου
τόσα βράδια,
όσα καρδιά
συνάμα και νου
μπορούν ν’ ανταμώσουν.

Ηχητικό
Απαγγελία με αφορμή την ημέρα των
ερωτευμένων 2024 στο WitRadio

Ανάνηψη

Στιλέτο,
στην καρδιά μου,
που καρφώθηκε
κι έμεινε εκεί,
αργά η πληγή να αιμορραγεί,
κι ηδονικά ν’ απολέσει
την αίσθηση του τόπου
και του χρόνου.

Με ξεγέλασε η στιγμή
του αναμενόμενου ενθουσιασμού.

Κι εγκατέλειψα οτιδήποτε
μετέωρο.

Και στύλωσα το βλέμμα
στο σώμα της ψυχής σου.

Έτσι απλά,
όπως σε γνώρισα,
όπως σου δόθηκα.

Ματώθηκα,
μα δε ματαιώθηκα,
γι’ αυτό που πόθησα.

Ανώτερο της ψυχής μου
στοιχείο έγινε,
που καθήλωσε τα σωθικά μου
βορά στο βράχο της αποφοράς,
προκειμένου για τα μάτια
της αιώνιας νιότης,
της καλλιτεχνικής ποίησης,
της αποποίησης τ’ ουδετέρου.

Σκιάχτηκα στο άγγιγμα
του πρώτου ορυμαγδού.

Μα σύντομα συμβιβάστηκα
και γρήγορα συνειδητοποίησα
τη διαφοροποίηση,
την ανωτερότητα,
εκ του προσποιητού,
του φθαρτού.

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2023’

Ακροβάτης

Αδιαφανής πυρετός
κατέβαλε την ψυχή και το σώμα.

Ελπίδα ύστατη παρέμεινε
το πνεύμα ακμαίο
να περισώσει
απ’ το παρανάλωμα ενός πάθους.

Γέφυρα έριξε
να τραφούν,
να δυναμώσουν
τα κουφάρια
μιας υπαρκτής ζωής,
παρατημένα που είχαν μείνει
σε κενό της μνήμης.

Λογική,
-πυρωμένα βέλη-
που εξακόντιζε
ενάντια σ’ ένα συναίσθημα,
αναγνώριση
που έψαχνε
να τρέφεται,
να τρανώνεται με της αποδοχής το μέλι.

Ψυχή
που έκλαιγε παραπονεμένη
για τον χαμό
μιας ομορφιάς
που εναγώνια αποζητούσε
να αφιχθεί,
και σαν ήρθε
υποταγμένη σε κείνη
την περιζήτητη ισορροπία
απεγνωσμένα ήθελε
να φύγει
για Ηλύσια Πεδία του στεναγμού.

Για άλλους δείκτες
πιο ακραία παραδομένους.

Σε είδα
σε νοστάλγησα,
και πιο πολύ
θέλησα να σ’ σε αγκαλιάσω.

Να σ’ αγγίξω
πέρα ακόμα κι από την ψυχή σου,
που άγγιζα (όπως) πάντα.

Μα έπλεες σε πέλαγα σπαραγμού
που κατέτρωγαν σαδιστικά
την ακοή και την πνοή σου.

Απ’ την άλλη,
κι εγώ προτίμησα
τον σίγουρο δρόμο
να διαβώ
και να προσμένω μονάχα τις μέρες
που θα ’ρθει απόδοση
για όλα εκείνα,
περίτρανα συναγμένα
απ’ τον κουρνιαχτό.

Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (31ος τόμος, Εκδόσεις Χ.Πάτση)

Νυχτερινός μονόλογος

Βραδιά
γεμάτη από
μετάξια και σεντέφια,
υποσχέσεις και θεσπέσιες μουσικές.

Κι εσύ μόνος
να χτίζεις παλάτια
στης μοναξιάς σου τις παρυφές.

Να μην αντέχεις
δυο μάτια
σε σπηλιές κρυμμένα
δικές σου, μυστικές.

Τ’ αστέρια κοιτάζεις,
βυθίζεσαι μες στο
σκοτεινό πέπλο τ’ ουρανού.

Θυμάσαι,
δακρύζεις,
νοσταλγίες θερίζεις,
απ’ τ’ ατέρμονο
περβόλι του μυαλού.

Η μοναξιά,
μια νύχτα
αβάσταχτη είναι
με αγρύπνια
ακόμα πιο βαριά.

Σκιές θεριά,
σκέψεις μαχαίρια,
σε μια κοινωνία
που βαδίζει τυφλά.

Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (31ος τόμος, Εκδόσεις Χ.Πάτση)

Πνοή τέχνης

Ούριος άνεμος η τέχνη
στο παράθυρο της ζωής,
νέους ορίζοντες υπόσχεται
σε λιμένες ανείδωτους κι ανεξερεύνητους,
-ναυάγιο για τους φόβους σου.

Καθρεπτίζεις στων συνειρμών της
τα διάφανα νερά
με ποικίλους ρυθμούς παλλόμενα,
το πρόσωπό σου,
μα και αλήθειες αβάσταχτες,
τυπωμένες ανεξίτηλα
επάνω στο βιβλίο
της ανθρώπινης ιστορίας.

Δύσκολος ο προορισμός,
σπάνιος ο καλός δάσκαλος,
σχεδόν ανύπαρκτος ο άξιος καλλιτέχνης.

Όπου τους συναντήσεις,
μες στο φως της αναζήτησής σου,
στάσου εκστατικά απέναντί τους
με τα μάτια χαμηλά,
τ’ αφτιά προσηλωμένα.

Γιατί ο δρόμος
της βαθύτερης σπουδής
διαβαίνει
μέσα απ’ το στενό μονοπάτι
της συνείδησης,
διαφυλάσσοντας συνάμα
της ελεύθερης φωνής τον ανθό.

Όταν το θησαυροφυλάκιο των ιδεών
γεμίσει απ’ αυτά,
ώρα πια θα είναι
ν’ αποδώσει πλούσιους καρπούς
το δέντρο της έμπνευσης.

Και όσοι καιροφυλακτούν
ωσάν τις νυχτερίδες,
ν’ αρπάξουν
και να βεβηλώσουν
κάθε όμορφο και ζηλευτό,
σκόνη θα γίνουν
εμπρός στην καθαρή του κρίση.

Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (31ος τόμος, Εκδόσεις Χ.Πάτση)

Ακρόαση

Κάθισα
και σ’ άκουσα
σκυφτέ διαβάτη.

Εσένα, που πάνω στις μνήμες
τυφλωμένος σκοντάφτεις,
σπρώχνεις τον διπλανό
δίχως το βλέμμα,
έστω για λίγο,
σ’ εκείνον να βυθίσεις.

Κι εμπιστεύτηκα
αυτό
που πίστεψες παρόν,
μέσ’ απ’ όσα καλοστολισμένα
δελεαστικά σου παρουσίαζαν
κι άδραξες
απ’ των προσφορών τους το σακούλι.

Γελάστηκα,
μα όχι από καμιά απάτη,
περίτεχνα που μου έπλεξες,
ούτ’ επειδή μια πραγματικότητα
που ήταν οφθαλμαπάτη
κυνηγούσα.

Την έχασα,
εκείνη τη γλυκιά φωνή
που συνεσταλμένα,
συνετά,
μα δυνατά,
την πλήρη αλήθεια
κραύγαζε εντός μου.

Εκείνη
που συνεπαρμένη
με τα μύρια μυστικά
και την τόση μαγεία
σπεύδει να τη μοιραστεί
μ’ ό, τι πολυτιμότερο έχει.

. Ό, τι της γύρισε την πλάτη,
κι απέμεινε
να ψιθυρίζει,
και ν’ αναζητά
όχι τόσο
μια συμφερτή αναγνώριση,
όσο μια ωφέλιμη αναστολή
, ή μια κατά περίπτωση αποδοχή.

Κι έμεινε τέλος
με λιποψυχιά
αποκαμωμένη,
σε μια υγρή βεράντα,
σ’ ένα παραμιλητό
όπου ήταν ο πόνος πυρετός,
σκιά η θλίψη,
επιβεβαίωση η σιωπή.

Μα τα χειρότερα,
δε χτύπησαν σιμά την πόρτα.

Ένας πεζός που θα διαβεί,
ένας τυφλός
που θα σκοντάψει,
εσένα θα προσέξει,
ή μήπως τον καημό σου;

Τότε
στα σκούρα
σφαλιστά πορτοπαράθυρα
θ’ αποζητάς
μια χαραμάδα φως
ελπίδα να σου δώσει,
μα θα ’ναι
όλος ο κόσμος γύρω
σκοτεινός,
και αποπνικτική εντός η ατμόσφαιρα.

Μόνο
όσο ακόμα είναι νωρίς,
διαθέτεις δύναμη
για να φροντίζεις
στο κλειστό δωμάτιο
την υγρασία,
τις σκιές,
και τα φαντάσματα.

Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (31ος τόμος, Εκδόσεις Χ.Πάτση)

Ανάμνηση

Σε κάθε γωνιά ριζωμένη μια ανάμνηση.

Στέκω και αφουγκράζομαι εκστατικά.

Για τα χρόνια μου ψιθυρίζει, που ξεθώριασαν,
για τ’ αντικείμενα, που έμειναν ανέπαφα,
για τους ανθρώπους,
που μια χαρακιά τράβηξαν στην παλάμη μας.

Στη σκεπή, τρίζουν τα κόκαλα της εγκατάλειψης.

Εκεί όπου οι λεπίδες κάποτε
ευγενικά άλεθαν το στάρι,
και το νερό κάθε διαβάτη ξεδιψούσε.

Στο σπίτι, που η ευωδιά έστρωνε
το πέρασμα μυστικής ευωχίας.

Στο κτήμα, που η ευτυχία,
μες στον πικρό ιδρώτα, γινόταν απόκτημα
και το δρεπάνι σάλπιζε,
πάνω από στάχυα χρυσά
το κελάρυσμα μιας νέας χαραυγής.

Στο σχολείο, που το παιχνίδι γινόταν χαμόγελο
για ν’ αγκαλιάσει τις πονεμένες ψυχές.

Εκεί στα χωριά τριζοβολούσε,
πάνω στον δρόμο της αντάμωσης,
η ανάσα της επιστροφής,
η νιόβγαλτη λαχτάρα του οργασμού μιας νιότης.

Τα άγγιξα. Τα είδα όλα πάλι απ’ την αρχή.

Κι ήταν η δίψα μου πιότερη κι από πριν
για να τ’ αδράξω.

Με μια γκλίτσα ραβδοσκόπου
τον θησαυρό τους να σύρω έξω.

Της πλησμονής τη λήθη
ν’ αποσύρω απ’ όλα εκείνα
που συνθέτουν τον ουρανό του αύριο.

Διάκριση τιμητική
στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Δελφών

Δημιουργία

Για εκείνη
την παλίρροια των αισθήσεων,
που ξεσηκώνει κάθε θυσία
στο βωμό του έρωτα,
με φιλιά και χάδια.

Για εκείνη
την προστασία των όντων,
που επέρχεται στην παρουσία
αφάνταστων κινδύνων,
με φυγή, ή
με ισχυρή άμυνα.

Για εκείνη
την αμέτρητη ομορφιά
του προαιώνιου κόσμου,
που ομολογεί κάθε ύπαρξη
στη σύνθεσή της,
με πολυπλοκότητα, και
με ενδελέχεια.

Για όλα αυτά,
ποιος δημιουργός
και καθοδηγητής;

Για όλα τα υπέροχα,
αγγίζω το υποπόδιο των ποδών σου
Θεέ μου!

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 68

Απολωλός φόβος

Όσο η ευσέβεια τυλίγεται,
καθώς ο κισσός
γύρω απ’ τις βασανισμένες ψυχές,
όσο το σύμβολο
ή η επιγραφή του σταυρού
γίνεται πανοπλία του αποκαμωμένου,
όσο οι καμπάνες αναγγέλλουν
το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης,
όσο κάθε άγια ή θεϊκή μορφή
υποδηλώνει την παρουσία,
την ευεργεσία της
στα ανομήματα
και τις ασθένειες των κατακειμένων,
φόβος δεν υφίσταται.

Επειδή αυτός γεννιέται
όπου η ελπίδα κι η χαρά
δεν κατέχουν θέσεις αξιοσύνης,
όπου η ευσέβεια κι η πίστη
χωλαίνουν,
όπου κάθε σύμβολο ή συμβολισμός
καθίστανται στοιχεία ρήματος κενά,
όπου άγγελμα μόνο θανάτου
επικρέμεται,
όπου οι ψυχές τις ευεργεσίες της θείας Χάρης λησμονούν.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 68

Ξεχωριστό ηλιοβασίλεμα

Φλογοβόλα σύννεφα
ξεπηδούν εμπρός μου
σ’ ένα μπαλκόνι
άπειρης ομορφιάς,
σ’ έναν πίνακα
δοσμένο με το χέρι
άπειρου κάλλους.

Αναρωτιέμαι τότε
τις περιστάσεις, ή
ίσως και τα κίνητρα
μιας τόσο άφθαστης δημιουργίας.

Μα ο νους σταματά ως εκεί,
γιατί θαμπώνομαι
στη θέα του φωτός
που ξεπηδά διάχυτο
μέσα απ’ το μαρμαρωμένο χέρι
μιας εκστατικής σιωπής.

Κι έτσι πάλι
μπορώ να υμνώ τον δημιουργό
κι έτσι ακόμα
αναζητώ κι επιτυγχάνω
την δημιουργία.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 67

Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια Της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας (31ος τόμος, Εκδόσεις Χ.Πάτση)

Άρωμα

Άγγιξα το άρωμά σου
στο όνειρο,
στον άνεμο.

Πλήρεις οι αισθήσεις
απ’ την ύπαρξή σου,
ακόμη μέσα
απ’ την καθολική απουσία σου.

Κι ας ήταν κοφτερές
οι μνήμες.

Κι ας αντιδρούσε
η συνείδηση.

Κι ας προειδοποιούσε
το βλέμμα,
που πάντα ποθούσε
να πορεύεται μόνο μπροστά.

Βρισκόσουν εκεί.

Εισέβαλλες στο κενό μου.

Έμοιαζε χθες,
όχι το Εσύ,
μα ό,τι τάραζε
τα σωθικά μου.

Νοήθηκα
πως με άδραξε ξανά
μια οφθαλμαπάτη,
ή πως με σκεφτόσουν πάλι χθες
με μια νοσταλγική αγάπη.

Δεν ήθελα,
δεν πίστευα,
δεν άκουγα τ’ αυτιά μου,
ακόμα κι όταν μ’ ανάγκασες
να χάσω την μιλιά μου.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 67

Άγγιγμα

Το πρώτο άγγιγμα
ήταν για αναγνώριση,
το δεύτερο
για υποταγή,
το τρίτο
για παντοτινή αγάπη.

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021’

Έμπνευση ζωγραφική

Με κάθε μολυβιά,
κάθε χαρακιά του ελεύθερου,
ένα αντίο μιας σύμβασης,
ένα ξεφεύγω
από κάθε αύριοτης διαφθοράς.

Θεραπευτική ιδιότητα παραδομένη
στον πανίσχυρο απόηχο
μιας πινελιάς,
απαύγασμα είναι,
ζωή παιδευμένη
μέσα απ' τα γκρίζα
αγάπης θεριά.

Θωρώ τις ποταπότητες
των ερειπίων ποταμών,
συγκαταβατικής σκέψης.

Ρέει χείμαρροςκαι συρφετός
στης ψυχής τα κενά
σκούρα πέπλα,
της μνήμης ο μαρασμός,
του οικείου πόνου
πόθος, στεναγμός.

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021’

Μοιραίο

Μίλια μακριά,
με τη φωνή της Περσεφόνης,
πασχίζω να σε συναντήσω.

Ακόμη μίλια μακριά,
στέκεις αγέρωχα
στο λύχνο εμπρός του Αιγαίου.

Κι αναπολείς
τις λιγοστές στιγμές
μίζερης χαράς,
που στα μπαλκόνια τρύπωναν
του ονείρου.

Και νοσταλγείς
να γύριζαν οι λίγες μέρες,
που έψαχνες να μυηθείς
σ' εκείνο τον διαρκή ρυθμό
του ωραίου.

Μα έτη φωτός
σε παίρνουν μακριά,
πασχίζεις να έρθεις,
κι όμως σε χάνω.

Δε βρίσκεσαι εδώ,
μα είσαι παντού,
σε ό,τι μοιραστήκαμε ωραίο,
ό,τι για μένα έμοιαζε
πως ήτανε μοιραίο.

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021’

Εμπρός

Το σώμα στραμμένο
μονάχα στο φως.

Το βλέμμα σκυμμένο
συνέχεια εμπρός.

Το τώρα μου φεύγει.

Το πίσω ξεχνώ.

Μαζί με το σκάρτο, το καλό προσπερνώ.

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021’

Ελευθερία

Η ελευθερία βαστά ψηλά
το λάβαρο της νίκης,
κι αν η ψυχή πισωπατά,
η νίκη είναι δική της.

Τα βέλη δε τη σκιάζουνε,
μήτε κι οι καταιγίδες,
τ' ανάστημα κρατά ψηλά,
για όλες τις πατρίδες.

Πατρίδες που χαθήκανε,
νησιά, χώματα άγια,
σαν πολεμά, όλο αψηφά,
δάφνες κι ωραία βάγια.

Ηρώων, μεγάλων μαχητών
τη φλόγα πιότερο ανάβει,
άσβηστη και τηνε κρατά,
θυσία η ψυχή στον Άδη.

Μα με τον πόθο της μαζί
συνέχεια ελπίδα σπέρνει,
κι υπερηφάνεια εθνική,
τον νου του ανθρώπου παίρνει.

Μόνο κατάστηθα χτυπά,
και την καρδιά πυρώνει,
κι όσα ο νους τα αψηφά,
για την ψυχή ξαμώνει.

Κι όμως, κι αν ματώνεται,
και χάνει το κουράγιο,
από τις στάχτες πάλι αναπηδά,
γιατί έχει πίστη κι άγιο.

YouTube
Από την ποιητική της συλλογή
"Οδεύοντας προς το φως"


Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 66

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2022’

Εξαπάτηση

Στη χάση
του πιο απτού,
απλού,
δικού μας παραδείσου,
αναζητούμε άλλον πλαστό,
μυθοποιώντας τα πάντα
στο απατηλό όνειρο
των πιο αχρείων
συναισθηματισμών μας.

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021’

Εποχές

Παράκαιρο φθινόπωρο.

Ατέλειωτος χειμώνας.

Σιωπηλή άνοιξη.

Τα καλοκαίρια μας καύσωνας
και λίβας άνεμος, κυκλώνας.

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021’

Υπέρ βωμών κι εστιών

Από την αρχαιότητα, οι πόλεμοι των Ελλήνων ήταν αμυντικοί, παρά επιθετικοί-κατακτητικοί. Ακόμη και στην περίπτωση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που επιδίωξη ήταν η κατάκτηση, απώτερος στόχος του ήταν η πραγμάτωση ενός ανώτερου ιδεώδους, μιας παγκόσμιας πολιτισμικής ιδέας. Οι αμυντικοί αγώνες των Ελλήνων γίνονταν "Υπέρ βωμών κι εστιών".

Πολλές φορές υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους, όπως συνέβη στην Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Ίμβρο και Τένεδο. Πρώτη τους έγνοια ήταν τότε να πάρουν μαζί τους τα εικονίσματα των συλημένων εκκλησιών, κι έπειτα τα υπάρχοντά τους. Αγωνίζονταν για ό,τι ιερό είχαν.

Ακόμη πίστευαν ότι ήταν αυτόχθονες, δηλαδή ότι κατοικούσαν εξαρχής στην πατρίδα. Γι' αυτό κι αγωνίζονταν για να την διατηρήσουν. Υπερασπίζονταν λοιπόν τα ιερά, αλλά και την πατρίδα και τα σπίτια τους, στων οποίων το κέντρο κατά την αρχαιότητα έκαιγε -για προστασία- άσβεστη φωτιά υπέρ της θεάς Εστίας.

Εφόσον λοιπόν οι Έλληνες πολεμούσαν για ανώτερα ιδανικά, δίκαια έμεινε στην ιστορία το ρητό που θυμίζει τους ιερούς τους αγώνες: "Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες". Στο έργο μου αυτό, ο Σταυρός αποτελεί το σύμβολο του αγώνα υπέρ βωμών, κι η Σημαία το σύμβολο του αγώνα υπέρ εστιών. Αυτά τα δυο με οδηγό το φως οδηγούν στην Ελευθερία.

Δημοσίευση στο περιοδικό Δευκαλίων
- Τεύχος 66 (συνοδευόμενο από το ομώνυμο έργο)

Ευωδιά από Ελλάδα

Σ’ αυτή τη γη,
τη ποτισμένη
μ’ αίμα αθώων ηρώων,
εκεί όπου,
κάποτε,
μπορούσες ν’ ακούς, ξέγνοιαστα,
το κελάρυσμα στο ρυάκι,
το κελάηδημα ενός πουλιού,
ενώ, τώρα πια,
διαβαίνουν
θλιβερές, και
θλιμμένες υπάρξεις,
ακόμα,
πάλλεται
η σπίθα της πίστης,
πασχίζει
η φωνή της αλήθειας,
επιβιώνει
η αγιοσύνη του πνεύματος,
αναρριχάται,
απ’ τη σκιά,
η πνοή της ευσέβειας.

Αγιασμένα χώματα!

Πάντα,
υποβόσκει
η ελπίδα,
λουλουδιάζει
ο παγωμένος χειμώνας,
άνοιξη ευωδιάζει
τα πονεμένα πνεύματα
των χαμένων,
των θυσιασμένων.

Ηχητικό
Απαγγελία με αφορμή την παγκόσμια ημέρα
ποίησης 2021 στο WitRadio

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2022’

Φλέβα η ζωή

Σαν μια φλέβα
πάλλεται αδιάκοπα η ζωή.

Πασχίζει,
βαστώντας την πνοή της,
με το φως να ενωθεί,
μ’ αυτό να λούζεται.

Περίτρανα εκδηλώνεται
ο κραδασμός της
και σε στιγμές ευαρέσκειας
και σε άλλες αγωνίας,
με αλαλαγμούς πανηγυρικούς,
με ιαχές πολεμικές,
ακόμα και τον θάνατο
που τρέπουν σε φυγή.

Οσάκις ασταμάτητα
κι αν πάλλεται ο σφυγμός της,
έχει διαρκή απαίτηση
από θροφή οξυγόνου:
από όμορφες στιγμές,
καλές θυσίες,
πίστη σ’ υπεραξίες.

Ειδάλλως,
κι έτσι ακμαία,
που μοιάζει,
και δυνατή,
θα πάψει να βρυχάται,
όπως θεριό που απειλεί,
θα ’ναι θηρίο που επαιτεί,
χειρότερα που ψυχομαχεί.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 59

Η ψυχή του Πόντου

Του Πόντου η ψυχή ψηλά πετά
σαν αϊτός μ’ επιβλητικά φτερά,
ακόμη κι αν μεσ’ τη καρδιά,
δέχτηκε της πατρίδας πικρή μαχαιριά.

Τον πόνο αψηφά
και μεσ’ τη χαρά
το μεράκι του σπέρνει,
ευτυχία σκορπά.

Εργάτης δεινός,
ψυχή όλο φως,
σε αιώνιες αξίες
πολεμιστής τρανός, ειρηνικός.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 60 & 67

Βυθίζοντας το βλέμμα

Άνθη της προσμονής
οι ματιές σου,
που αχόρταγα επάνω στην γη
ριζώνουν.

Να συλλέξεις ποθείς
νάματα και κράματα
πρωτόγνωρα
απ’ της ζωής την κρήνη.

Απόσταγμα πολύτιμο
για κάθε μορφής εμπειρία σου,
αλλά κι έμπνευση,
κρυφά και μ’ ιερατικό ζήλο,
που προσεγγίζεις
και προσκομίζεις
στο σκοτεινό,
σιωπηρό εργαστήριο σου:
Εκεί όπου το φως γεννάς
και την θεία μετάληψη.

Εκεί απ’ όπου για λίγο μονάχα
απέχεις,
για να κερδίσεις
κι έπειτα να ενσαρκώσεις πάλι
την αδιάβλητη αξία της ησυχίας.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 59