Σχετικά με τα έργα

Τα ζωγραφικά έργα της ιστοσελίδας είναι προς πώληση .

Στην περίπτωση που σας ενδιαφέρει ένα έργο μπορείτε να στείλετε email ζητώντας περαιτέρω πληροφορίες.

Email

info@pouliasikaterina.gr

Ποίηση

Δημιουργία

Για εκείνη
την παλίρροια των αισθήσεων,
που ξεσηκώνει κάθε θυσία
στο βωμό του έρωτα,
με φιλιά και χάδια.

Για εκείνη
την προστασία των όντων,
που επέρχεται στην παρουσία
αφάνταστων κινδύνων,
με φυγή, ή
με ισχυρή άμυνα.

Για εκείνη
την αμέτρητη ομορφιά
του προαιώνιου κόσμου,
που ομολογεί κάθε ύπαρξη
στη σύνθεσή της,
με πολυπλοκότητα, και
με ενδελέχεια.

Για όλα αυτά,
ποιος δημιουργός
και καθοδηγητής;

Για όλα τα υπέροχα,
αγγίζω το υποπόδιο των ποδών σου
Θεέ μου!

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 68

Απολωλός φόβος

Όσο η ευσέβεια τυλίγεται,
καθώς ο κισσός
γύρω απ’ τις βασανισμένες ψυχές,
όσο το σύμβολο
ή η επιγραφή του σταυρού
γίνεται πανοπλία του αποκαμωμένου,
όσο οι καμπάνες αναγγέλλουν
το χαρμόσυνο μήνυμα της Ανάστασης,
όσο κάθε άγια ή θεϊκή μορφή
υποδηλώνει την παρουσία,
την ευεργεσία της
στα ανομήματα
και τις ασθένειες των κατακειμένων,
φόβος δεν υφίσταται.

Επειδή αυτός γεννιέται
όπου η ελπίδα κι η χαρά
δεν κατέχουν θέσεις αξιοσύνης,
όπου η ευσέβεια κι η πίστη
χωλαίνουν,
όπου κάθε σύμβολο ή συμβολισμός
καθίστανται στοιχεία ρήματος κενά,
όπου άγγελμα μόνο θανάτου
επικρέμεται,
όπου οι ψυχές τις ευεργεσίες της θείας Χάρης λησμονούν.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 68

Ξεχωριστό ηλιοβασίλεμα

Φλογοβόλα σύννεφα
ξεπηδούν εμπρός μου
σ’ ένα μπαλκόνι
άπειρης ομορφιάς,
σ’ έναν πίνακα
δοσμένο με το χέρι
άπειρου κάλλους.

Αναρωτιέμαι τότε
τις περιστάσεις, ή
ίσως και τα κίνητρα
μιας τόσο άφθαστης δημιουργίας.

Μα ο νους σταματά ως εκεί,
γιατί θαμπώνομαι
στη θέα του φωτός
που ξεπηδά διάχυτο
μέσα απ’ το μαρμαρωμένο χέρι
μιας εκστατικής σιωπής.

Κι έτσι πάλι
μπορώ να υμνώ τον δημιουργό
κι έτσι ακόμα
αναζητώ κι επιτυγχάνω
την δημιουργία.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 67

Άρωμα

Άγγιξα το άρωμά σου
στο όνειρο,
στον άνεμο.

Πλήρεις οι αισθήσεις
απ’ την ύπαρξή σου,
ακόμη μέσα
απ’ την καθολική απουσία σου.

Κι ας ήταν κοφτερές
οι μνήμες.

Κι ας αντιδρούσε
η συνείδηση.

Κι ας προειδοποιούσε
το βλέμμα,
που πάντα ποθούσε
να πορεύεται μόνο μπροστά.

Βρισκόσουν εκεί.

Εισέβαλλες στο κενό μου.

Έμοιαζε χθες,
όχι το Εσύ,
μα ό,τι τάραζε
τα σωθικά μου.

Νοήθηκα
πως με άδραξε ξανά
μια οφθαλμαπάτη,
ή πως με σκεφτόσουν πάλι χθες
με μια νοσταλγική αγάπη.

Δεν ήθελα,
δεν πίστευα,
δεν άκουγα τ’ αυτιά μου,
ακόμα κι όταν μ’ ανάγκασες
να χάσω την μιλιά μου.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 67

Άγγιγμα

Το πρώτο άγγιγμα
ήταν για αναγνώριση,
το δεύτερο
για υποταγή,
το τρίτο
για παντοτινή αγάπη.

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021’

Έμπνευση ζωγραφική

Με κάθε μολυβιά,
κάθε χαρακιά του ελεύθερου,
ένα αντίο μιας σύμβασης,
ένα ξεφεύγω
από κάθε αύριοτης διαφθοράς.

Θεραπευτική ιδιότητα παραδομένη
στον πανίσχυρο απόηχο
μιας πινελιάς,
απαύγασμα είναι,
ζωή παιδευμένη
μέσα απ' τα γκρίζα
αγάπης θεριά.

Θωρώ τις ποταπότητες
των ερειπίων ποταμών,
συγκαταβατικής σκέψης.

Ρέει χείμαρροςκαι συρφετός
στης ψυχής τα κενά
σκούρα πέπλα,
της μνήμης ο μαρασμός,
του οικείου πόνου
πόθος, στεναγμός.

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021’

Μοιραίο

Μίλια μακριά,
με τη φωνή της Περσεφόνης,
πασχίζω να σε συναντήσω.

Ακόμη μίλια μακριά,
στέκεις αγέρωχα
στο λύχνο εμπρός του Αιγαίου.

Κι αναπολείς
τις λιγοστές στιγμές
μίζερης χαράς,
που στα μπαλκόνια τρύπωναν
του ονείρου.

Και νοσταλγείς
να γύριζαν οι λίγες μέρες,
που έψαχνες να μυηθείς
σ' εκείνο τον διαρκή ρυθμό
του ωραίου.

Μα έτη φωτός
σε παίρνουν μακριά,
πασχίζεις να έρθεις,
κι όμως σε χάνω.

Δε βρίσκεσαι εδώ,
μα είσαι παντού,
σε ό,τι μοιραστήκαμε ωραίο,
ό,τι για μένα έμοιαζε
πως ήτανε μοιραίο.

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021’

Εμπρός

Το σώμα στραμμένο
μονάχα στο φως.

Το βλέμμα σκυμμένο
συνέχεια εμπρός.

Το τώρα μου φεύγει.

Το πίσω ξεχνώ.

Μαζί με το σκάρτο, το καλό προσπερνώ.

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021’

Ελευθερία

Η ελευθερία βαστά ψηλά
το λάβαρο της νίκης,
κι αν η ψυχή πισωπατά,
η νίκη είναι δική της.

Τα βέλη δε τη σκιάζουνε,
μήτε κι οι καταιγίδες,
τ' ανάστημα κρατά ψηλά,
για όλες τις πατρίδες.

Πατρίδες που χαθήκανε,
νησιά, χώματα άγια,
σαν πολεμά, όλο αψηφά,
δάφνες κι ωραία βάγια.

Ηρώων, μεγάλων μαχητών
τη φλόγα πιότερο ανάβει,
άσβηστη και τηνε κρατά,
θυσία η ψυχή στον Άδη.

Μα με τον πόθο της μαζί
συνέχεια ελπίδα σπέρνει,
κι υπερηφάνεια εθνική,
τον νου του ανθρώπου παίρνει.

Μόνο κατάστηθα χτυπά,
και την καρδιά πυρώνει,
κι όσα ο νους τα αψηφά,
για την ψυχή ξαμώνει.

Κι όμως, κι αν ματώνεται,
και χάνει το κουράγιο,
από τις στάχτες πάλι αναπηδά,
γιατί έχει πίστη κι άγιο.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 66

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2022’

Εξαπάτηση

Στη χάση
του πιο απτού,
απλού,
δικού μας παραδείσου,
αναζητούμε άλλον πλαστό,
μυθοποιώντας τα πάντα
στο απατηλό όνειρο
των πιο αχρείων
συναισθηματισμών μας.

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021’

Εποχές

Παράκαιρο φθινόπωρο.

Ατέλειωτος χειμώνας.

Σιωπηλή άνοιξη.

Τα καλοκαίρια μας καύσωνας
και λίβας άνεμος, κυκλώνας.

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2021’

Υπέρ βωμών κι εστιών

Από την αρχαιότητα, οι πόλεμοι των Ελλήνων ήταν αμυντικοί, παρά επιθετικοί-κατακτητικοί. Ακόμη και στην περίπτωση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που επιδίωξη ήταν η κατάκτηση, απώτερος στόχος του ήταν η πραγμάτωση ενός ανώτερου ιδεώδους, μιας παγκόσμιας πολιτισμικής ιδέας. Οι αμυντικοί αγώνες των Ελλήνων γίνονταν "Υπέρ βωμών κι εστιών".

Πολλές φορές υποχρεώθηκαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους, όπως συνέβη στην Μικρά Ασία, τον Πόντο, την Ίμβρο και Τένεδο. Πρώτη τους έγνοια ήταν τότε να πάρουν μαζί τους τα εικονίσματα των συλημένων εκκλησιών, κι έπειτα τα υπάρχοντά τους. Αγωνίζονταν για ό,τι ιερό είχαν.

Ακόμη πίστευαν ότι ήταν αυτόχθονες, δηλαδή ότι κατοικούσαν εξαρχής στην πατρίδα. Γι' αυτό κι αγωνίζονταν για να την διατηρήσουν. Υπερασπίζονταν λοιπόν τα ιερά, αλλά και την πατρίδα και τα σπίτια τους, στων οποίων το κέντρο κατά την αρχαιότητα έκαιγε -για προστασία- άσβεστη φωτιά υπέρ της θεάς Εστίας.

Εφόσον λοιπόν οι Έλληνες πολεμούσαν για ανώτερα ιδανικά, δίκαια έμεινε στην ιστορία το ρητό που θυμίζει τους ιερούς τους αγώνες: "Οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες". Στο έργο μου αυτό, ο Σταυρός αποτελεί το σύμβολο του αγώνα υπέρ βωμών, κι η Σημαία το σύμβολο του αγώνα υπέρ εστιών. Αυτά τα δυο με οδηγό το φως οδηγούν στην Ελευθερία.

Δημοσίευση στο περιοδικό Δευκαλίων
- Τεύχος 66 (συνοδευόμενο από το ομώνυμο έργο)

Ευωδιά από Ελλάδα

Σ’ αυτή τη γη,
τη ποτισμένη
μ’ αίμα αθώων ηρώων,
εκεί όπου,
κάποτε,
μπορούσες ν’ ακούς, ξέγνοιαστα,
το κελάρυσμα στο ρυάκι,
το κελάηδημα ενός πουλιού,
ενώ, τώρα πια,
διαβαίνουν
θλιβερές, και
θλιμμένες υπάρξεις,
ακόμα,
πάλλεται
η σπίθα της πίστης,
πασχίζει
η φωνή της αλήθειας,
επιβιώνει
η αγιοσύνη του πνεύματος,
αναρριχάται,
απ’ τη σκιά,
η πνοή της ευσέβειας.

Αγιασμένα χώματα!

Πάντα,
υποβόσκει
η ελπίδα,
λουλουδιάζει
ο παγωμένος χειμώνας,
άνοιξη ευωδιάζει
τα πονεμένα πνεύματα
των χαμένων,
των θυσιασμένων.

Απαγγελία την Παγκόσμια Ημέρα
Ποίησης 2021 (44” λεπτό)

Δημοσίευση στο περιοδικό
‘Φιλολογική Πρωτοχρονιά 2022’

Φλέβα η ζωή

Σαν μια φλέβα
πάλλεται αδιάκοπα η ζωή.

Πασχίζει,
βαστώντας την πνοή της,
με το φως να ενωθεί,
μ’ αυτό να λούζεται.

Περίτρανα εκδηλώνεται
ο κραδασμός της
και σε στιγμές ευαρέσκειας
και σε άλλες αγωνίας,
με αλαλαγμούς πανηγυρικούς,
με ιαχές πολεμικές,
ακόμα και τον θάνατο
που τρέπουν σε φυγή.

Οσάκις ασταμάτητα
κι αν πάλλεται ο σφυγμός της,
έχει διαρκή απαίτηση
από θροφή οξυγόνου:
από όμορφες στιγμές,
καλές θυσίες,
πίστη σ’ υπεραξίες.

Ειδάλλως,
κι έτσι ακμαία,
που μοιάζει,
και δυνατή,
θα πάψει να βρυχάται,
όπως θεριό που απειλεί,
θα ’ναι θηρίο που επαιτεί,
χειρότερα που ψυχομαχεί.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 59

Η ψυχή του Πόντου

Του Πόντου η ψυχή ψηλά πετά
σαν αϊτός μ’ επιβλητικά φτερά,
ακόμη κι αν μεσ’ τη καρδιά,
δέχτηκε της πατρίδας πικρή μαχαιριά.

Τον πόνο αψηφά
και μεσ’ τη χαρά
το μεράκι του σπέρνει,
ευτυχία σκορπά.

Εργάτης δεινός,
ψυχή όλο φως,
σε αιώνιες αξίες
πολεμιστής τρανός, ειρηνικός.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 60 & 67

Βυθίζοντας το βλέμμα

Άνθη της προσμονής
οι ματιές σου,
που αχόρταγα επάνω στην γη
ριζώνουν.

Να συλλέξεις ποθείς
νάματα και κράματα
πρωτόγνωρα
απ’ της ζωής την κρήνη.

Απόσταγμα πολύτιμο
για κάθε μορφής εμπειρία σου,
αλλά κι έμπνευση,
κρυφά και μ’ ιερατικό ζήλο,
που προσεγγίζεις
και προσκομίζεις
στο σκοτεινό,
σιωπηρό εργαστήριο σου:
Εκεί όπου το φως γεννάς
και την θεία μετάληψη.

Εκεί απ’ όπου για λίγο μονάχα
απέχεις,
για να κερδίσεις
κι έπειτα να ενσαρκώσεις πάλι
την αδιάβλητη αξία της ησυχίας.

Δημοσίευση στο περιοδικό
Δευκαλίων - Τεύχος 59